Co nie powiedzą usta, powie wiersz

Miałeś jeden w doniczce kwiat. Kwiat jak kwiat trzeba dbać, by mógł kwiatki piękne dać. Kwiatek od pęczków się uginał. Był wyjątkowy i wzrok przyciągał. Więc ogrodnik wziął nożyce i tylko jeden korzeń został w doniczce.

I chciałabym byś z moich oczu czytał bym nie musiała wypowiadać żadnych słów z moich drżących ust. I słyszał te słowa które moje serce mówi bo na razie milczy ale coś powiedzieć lubi. I wiedział że nie dla mnie porządek bo najlepiej odnajduje się w chaosie. I jeśli pisze, to coś w sercu noszę.

I może już tylko ciemność poprowadzi mnie w tej jasności.

Jeśli w moich oczach nie zobaczysz już blasku, a moje słowa, jakby wyciągnięte z potrzasku, a mój uśmiech lekki jak piórko będzie, a myśli moje ułożone jakby w obłędzie, a głos szorstki, zimny i jakby nie mój, a na rękach widoczny niepokój, to nadszedł ten moment, on często wraca i stary ład przywraca. Kiedyś, na pewno, minie, jeśli szybko ten czas w popłochu zaginie.

Sala wyłożona zielonymi kafelkami, sala z wielkimi lampami i jednymi drzwiami. Na środku zimny stół, na którym chyba rozerwano wiele serc. Mój wzrok przyciągnął jeden szczegół, ten jego nieszczery uśmiech. To nie pierwszy raz, znam już ten ból. Moje serce jedno a jakby za sto cierpiało. I pomimo moich próśb wielu, bez znieczulenia znów mnie operowano.

I siedzieliśmy tam gdzie muzyka głośniej gra, a czas płynie inaczej. Mieliśmy w sercach dużo niczego nie brakowało nam raczej. I chciałam tylko jednym spojrzeniem powiedzieć Ci największe uczucia. I chciałam tylko jednym uśmiechem całować Twoje usta. I oddałam Ci jedno serce, ale jeśli miałabym więcej, uwierz, wszystkie były by Twoje.