Co nie powiedzą usta, powie wiersz

Nie wiem co chciałabym Ci przekazać, bo słowa tego chyba nie pokażą. Nie wiem jak pokazać Ci, o czym moje oczy marzą. I nie wiem nawet jak zmierzyć tętno przy tysiącach myśli, bo nawet parę cyfr tego nie uściśli. Granic w głowie chyba też nie zaznaczę, bo świat pokazuje, że bólu nigdy nie wymarzę. I chyba nigdy soli nie zabraknie, by na nowo rany zasypać. I teraz powiedz mi jak z takim bólem i myślami zasypiać?

Czasami nocne niebo jest bezchmurne I bez gwiazd, Ale Ty zawsze jesteś człowiekiem bez duszy.

Moje życie jest jak pociąg. Caly czas jedzie prosto, nie raz zdarzy się lekki zakręt, a czasem stacja. Do wagonu, w którym siedzę, nie raz wejdą nowe osoby, ale zwykle wysiadają na najbliższej stacji. Czasami również zdarzy się, że pójdę do innego wagonu sprawdzić co się dzieje, a kiedy później wracam do swojego- już nie jest taki sam. Zmienię wystrój, wypakuje coś starego z walizki by przypomnieć sobie o istnieniu tej rzeczy. A ja? A ja podczas podróży siedzę przy oknie i marzę. Marzę, żeby w końcu w moim wagonie było wszystko czego mi trzeba. Mój wagon jest prawie pełny.

Potrzebuje adrenaliny i szaleństwa Bo to działa jak katharsis. Oczyszcza umysł, leczy dusze; Drugi dzień mam za nic.

Na górze balkon Na dole balet Wystawiona wódka A nie hamlet

Ciekawość to nie pierwszy stopień do piekła, a krok w dół góry po której później się turlasz. Ciekawość to tylko rozpęd, po którym nie sposób się zatrzymać. To tylko napęd ludzkiej natury. A z naturą trzeba żyć w zgodzie.

Mogę sercem rozgrzać wodę, ale pamiętaj wrzątek parzy.

Twoje schematy sa prostsze niż wzory skróconego mnożenia. Nawet nie potrafię policzyć ile razy się zawiodłam. Jeśli moje zaufanie względem Ciebie byłoby niewiadomą, od razu równało by się zero.