Co nie powiedzą usta, powie wiersz

I chciałabym byś z moich oczu czytał bym nie musiała wypowiadać żadnych słów z moich drżących ust. I słyszał te słowa które moje serce mówi bo na razie milczy ale coś powiedzieć lubi. I wiedział że nie dla mnie porządek bo najlepiej odnajduje się w chaosie. I jeśli pisze, to coś w sercu noszę.

I może już tylko ciemność poprowadzi mnie w tej jasności.

Jeśli w moich oczach nie zobaczysz już blasku, a moje słowa, jakby wyciągnięte z potrzasku, a mój uśmiech lekki jak piórko będzie, a myśli moje ułożone jakby w obłędzie, a głos szorstki, zimny i jakby nie mój, a na rękach widoczny niepokój, to nadszedł ten moment, on często wraca i stary ład przywraca. Kiedyś, na pewno, minie, jeśli szybko ten czas w popłochu zaginie.